Πώς μαθαίναμε Αγγλικά στα 90’s: MTV, κασέτες και τηλεοπτικές σειρές

Λίγο πριν την έλευση του ίντερνετ και τις κοσμογονικές αλλαγές που έφερε, οι γενιές Generation X και Millennials ζήσαμε ένα άλλο μεγάλο γεγονός στην Ελλάδα. Την έναρξη της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Σχεδόν παράλληλα με τα δορυφορικά κανάλια, άνοιξε ξαφνικά ένα νέο παράθυρο στον κόσμο, και μαζί του, μια πρωτόγνωρη έκθεση στην αγγλική γλώσσα.

Μέχρι τότε, η επαφή μας με τα Αγγλικά ήταν σχετικά περιορισμένη.

Δύο σειρές την εβδομάδα στα κρατικά κανάλια, μερικές ταινίες στον κινηματογράφο.

Και ξαφνικά, μέσα σε λίγα χρόνια, τα Αγγλικά άρχισαν να ακούγονται παντού.

Η τηλεόραση που μας έμαθε Αγγλικά

Όσοι μεγαλώσαμε εκείνη την εποχή θυμόμαστε πολύ καλά τι συνέβη.

Τα δύο μεγάλα ιδιωτικά κανάλια, στα πρώτα τους χρόνια, είχαν προγράμματα γεμάτα κυρίως με αμερικανικές σειρές.

Παράλληλα, για πρώτη φορά είχαμε πρόσβαση στο MTV, το πρώτο και μοναδικό τότε μουσικό κανάλι.

Για πολλούς εφήβους εκείνης της εποχής, αυτό ήταν πραγματικά ένα παράθυρο στον κόσμο.

Ακούγαμε αγγλικά καθημερινά. Όχι μέσα από ασκήσεις και σχολικά βιβλία.

Αλλά μέσα από αληθινές φωνές, αληθινές συζητήσεις, αληθινό χιούμορ.

Όταν αρχίσαμε να μιμούμαστε την προφορά

Η δίψα μας να καταλάβουμε και να μιλήσουμε τη γλώσσα ήταν τεράστια.

Και έτσι αρχίσαμε να κάνουμε κάτι πολύ φυσικό:

Να μιμούμαστε την προφορά που ακούγαμε στην τηλεόραση.

Όχι την κάπως στεγνή και συχνά αφύσικη προφορά που ακούγαμε στα μαθήματα Αγγλικών, αλλά τη ζωντανή γλώσσα των ηθοποιών και των παρουσιαστών.

Μαθαίναμε φράσεις καθημερινότητας με απίστευτη ταχύτητα. Και πολλές φορές χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε.

Το κασετόφωνο και οι σκηνές από το 21 Jumpstreet

Θυμάμαι ακόμη τον εαυτό μου να ηχογραφεί στο κασετόφωνο ολόκληρες σκηνές από τη σειρά 21 Jumpstreet (με το Johnny Depp για όσους θυμούνται τα πρώτα του βήματα).

Στόχος μου ήταν να μπορώ αργότερα να τις ξανακούσω και να επαναλάβω τους διαλόγους.

Δεν είχα κάνει ποτέ το ίδιο με τις κασέτες που μας έδιναν στο φροντιστήριο.

Και η διαφορά ήταν τεράστια.

Γιατί αυτά τα Αγγλικά είχαν:

• ζωντάνια

• χιούμορ

• φυσικό ρυθμό

• αληθινούς διαλόγους.

  
  

Και κυρίως, τα ακούγαμε από ανθρώπους που μας άρεσαν και μας ενέπνεαν.

Οι φωνές που θυμόμαστε ακόμη

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από εκείνη την εποχή;

Την ασταμάτητη ομιλία του παρουσιαστή του MTV Ray Cokes.

Τα πιο εφηβικά Αγγλικά που ακούγαμε στο Beverly Hills 90210.

Τα δικηγορικά επιχειρήματα του Matlock.

Την καθαρή και πολύ κατανοητή γλώσσα της σειράς Full House.

Ή ακόμη και τη Santa Barbara, όπου – όπως συμβαίνει συχνά στις σαπουνόπερες – όλα λέγονταν αργά και καθαρά, ώστε να μπορούν να τα παρακολουθούν εύκολα και μεγαλύτερες ηλικίες.

Χωρίς να το καταλάβουμε, αυτό το περιβάλλον μας έβαζε μέσα στη γλώσσα.

Όταν γράφαμε στίχους τραγουδιών με το χέρι

Και φυσικά υπήρχαν και τα τραγούδια.

Τότε οι στίχοι δεν βρίσκονταν εύκολα στο ίντερνετ, γιατί απλά δεν υπήρχε ίντερνετ.

Έτσι η διαδικασία ήταν κάπως διαφορετική.

Άκουγες ένα τραγούδι που σου άρεσε στο ραδιόφωνο και προσπαθούσες να το ηχογραφήσεις.

Συνήθως έχανες τα πρώτα 10 ή 15 δευτερόλεπτα μέχρι να καταλάβεις ποιο τραγούδι είναι, να βάλεις γρήγορα την κασέτα στο κασετόφωνο και να πατήσεις το REC.

Μετά ερχόταν το επόμενο βήμα.

Έπαιρνες χαρτί και στυλό, πατούσες Play, και σταματούσες μετά από κάθε στίχο για να τον γράψεις.

Μια διαδικασία που μπορούσε να πάρει μισή ώρα, ειδικά αν μιλάμε για τραγούδια του Michael Jackson, όπου πολλές φορές ακόμη και σήμερα αναρωτιόμαστε τι ακριβώς λέει.

Γιατί εκείνη η έκθεση στη γλώσσα έκανε τη διαφορά

Όλο αυτό το οικοσύστημα μας έβαζε βαθιά μέσα στην αγγλική γλώσσα. Η έκθεση στα Αγγλικά ενίσχυε τη δουλειά που κάναμε στο φροντιστήριο. Και το αποτέλεσμα φάνηκε πολύ γρήγορα.

Η δική μας γενιά προχώρησε πολύ πιο γρήγορα στην απόκτηση τίτλων και πτυχίων σε σχέση με τις προηγούμενες.

Μια δεκαετία νωρίτερα, το Proficiency θεωρούνταν "πτυχίο για καθηγητές", ελαχιστοι μαθητές συνέχιζαν σε αυτό το επίπεδο.

Στη δεκαετία του ’90 όμως, είχε γίνει σχεδόν αυτονόητο ότι οι περισσότεροι μαθητές θα έφταναν μέχρι το C2.

Το μάθημα που ισχύει ακόμη και σήμερα

Γι’ αυτό και η συμβουλή μου προς όσους μαθαίνουν Αγγλικά σήμερα είναι πάντα η ίδια.

Τα μαθήματα είναι απαραίτητα. Είναι η βάση.

Αλλά η γλώσσα ζωντανεύει μόνο όταν την ακούς και τη χρησιμοποιείς σε αληθινά περιβάλλοντα:

• Σειρές.

• Τραγούδια.

• Podcasts.

• Βίντεο.

• Συζητήσεις.

Όσο περισσότερο εκτίθεστε σε πραγματικά Αγγλικά, τόσο πιο φυσικά αρχίζει να λειτουργεί η γλώσσα μέσα σας.

Και στην εποχή μας είναι τόσο εύκολο να εκτεθείς στην Αγγλική γλώσσα πολλαπλά, δεν έχουμε πια τη δικαιολογία της κασέτας που μάσησε το αγαπημένο μας τραγούδι.

Έτσι η μάθηση παύει να είναι απλώς ένα μάθημα.

Γίνεται εμπειρία.